Brave New World

Brave New World, written in 1951, is a piece of speculative fiction that is set in the future. In this hypothetical World State, people are genetically designed via scientific engineering and psychological conditioning to become passive and thus useful to the ruling class. This data visualization highlights in great detail the patterns in the use of literary devices and references as well as the dynamics and complexities of character relationships. It is also an exploration of words as a unit of time. It is intended to be experienced as an accompaniment to Huxley’s novel.

by Flora Chan


more to see;

biz bu verileri ne etsek?

Bu aralar neler okusak, karıştırsak,keşfetsek;

  • A Personal Cyberinfrastructure

  •  Dive into HTML5

  • Linked Data

  • A JavaScript library for manipulating documents based on data

  • Time mapper / Timeline mapper

  • Analytics anyone can use


We all – adults and children, writers and readers – have an obligation to daydream. We have an obligation to imagine. It is easy to pretend that nobody can change anything, that we are in a world in which society is huge and the individual is less than nothing: an atom in a wall, a grain of rice in a rice field. But the truth is, individuals change their world over and over, individuals make the future, and they do it by imagining that things can be different.

Look around you: I mean it. Pause, for a moment and look around the room that you are in. I’m going to point out something so obvious that it tends to be forgotten. It’s this: that everything you can see, including the walls, was, at some point, imagined. Someone decided it was easier to sit on a chair than on the ground and imagined the chair. Someone had to imagine a way that I could talk to you in London right now without us all getting rained on.This room and the things in it, and all the other things in this building, this city, exist because, over and over and over, people imagined things.

We have an obligation to make things beautiful. Not to leave the world uglier than we found it, not to empty the oceans, not to leave our problems for the next generation. We have an obligation to clean up after ourselves, and not leave our children with a world we’ve shortsightedly messed up, shortchanged, and crippled.

We have an obligation to tell our politicians what we want, to vote against politicians of whatever party who do not understand the value of reading in creating worthwhile citizens, who do not want to act to preserve and protect knowledge and encourage literacy. This is not a matter of party politics. This is a matter of common humanity.

to continue:


yes, ı dream of a better world.

The Zero group in Düsseldorff

Yes, I dream of a better world.
Should I dream of a worse?

Yes, I desire a wider world.
Should I desire a narrower?

–Otto Piene, “Paths to Paradise” in ZERO 3 (July 1961)

Zero is silence. Zero is the beginning.  Zero is round. Zero spins. Zero is the moon. The sun is Zero. Zero is white. The desert Zero. The sky above Zero. The night.  

–excerpt from a 1963 poem by Heinz Mack, Otto Piene, and Günther Uecker  *

— —- —- —- —– —- —- —– —– —– —– —- —- —– —– —- —- —– —— —

Evet, daha iyi bir dünya düşlüyorum.

Daha kötüsünü mü düşlemeliyim?

Evet, daha geniş bir dünya düşlüyorum.

Daha darını mı düşlemeliyim?

–Otto Piene, “Paths to Paradise” in ZERO 3 (July 1961)

Zero -sıfır- sessizliktir. Zero başlangıçtır. Zero bir devirdir. Zero Ay’dır. Güneş Zero’dur. Zero beyazdır.

Çöl Zero. Göğün üstü Zero. ve Gece.

şiirden alıntı, 1963, Heinz Mack, Otto Piene, ve Günther Uecker  *

— —- —- —- —– —- —- —– —– —– —– —- —- —– —– —- —- —– —— –*

Apollinaire’s Calligrammes; poèmes de la paix et da la guerre

Poèmes de la paix et da la guerre / Poems of Peace and War 1913-1916

Apollinaire described his work as follows:

The Calligrammes are an idealisation of free verse poetry and typographical precision in an era when typography is reaching a brilliant end to its career, at the dawn of the new means of reproduction that are the cinema and the phonograph. (Guillaume Apollinaire, in a letter to André Billy)


click for the book:

All the images from; <23.01.17>

Contemporary Art As Cultural Heritage: Bansky


Creation of Adam  , Michelangelo

Graffiti (plural of graffito: “a graffito”, but “these graffiti”) are writing or drawings that have been scribbled, scratched, or painted illicitly on a wall or other surface, often within public view. (Wikipedia)Today there are some contradiction between art authorities that is graffiti an art-work and involved in culture or a vandalism?Art historians who consider that a graffitis a cultural heritage, believe that graffiti have existed since ancient times, with examples dating back to Ancient Egypt, Ancient Greece, and the Roman Empire.

Today,supporters of graffiti are increasing more and more because one of the artist’s works influences people and communities deeply .This guy call himself as Bansky.
Banksy is an England-based graffiti artist, political activist and film director of unverified identity. His satirical street art and subversive epigrams combine dark humour with graffiti executed in a distinctive stenciling technique. His works of political and social commentary have been featured on streets, walls, and bridges of cities throughout the world. Banksy’s work grew out of the Bristol underground scene, which involved collaborations between artists and musicians.(wikipedia)
Generally ,Bansky prefers abandoned places,walls or sometimes center of the cities-public spaces-for painting instead of canvas.So What if we are starting talk about an art-work can be in Daily life?Is it a contemporary or temporary?How we protect them not showing in museums?Or today museums are in public spaces? Bansky Also Bansky using barcode between his/her Works.It means ,now we are staring to talk about digital culture.

May Bansky has a new approach to art in 21.century but in renaissance frescoes has some similarities with him/her.
Fresco (plural frescos or frescoes) is a technique of mural painting executed upon freshly-laid, or wet lime plaster. Water is used as the vehicle for the pigment to merge with the plaster, and with the setting of the plaster, the painting becomes an integral part of the wall. The fresco technique has been employed since antiquity and is closely associated with Italian Renaissance painting.(Wikipedia)
Frescoes generally are called history painting: “is a term used to describe paintings that focus on a serious narrative or include exemplary actions. In this sense the word history relates to the Italian historia (narrative or story). History painting is not necessarily an accurate or documentary description of actual events. Such works are often large in scale. Their subjects derive from the Bible, mythology, secular literature, or historical events. They can also be allegorical “
Today,for detrited frescoes ,people try to preserve,restorate and even try to put them in museums.Because of the their bad conditions.(humudity,light,hot and cold air)They believe that these frescoes are cultural heritage.

Bansky does not their works for money but of course after success ,their works prices(values) can be 1 million dollar today.Therefore,how can we protect this public spaces Works?Like Frescoes,Bansky’s work try to preserve after many years?
In my opinion,Bansky works reflect and criticize very well today’s moods.Because of these,they are important art Works.Trying to preserve them after 20 years ,could be strong act.Moreover in architecture , Lebbeus woods(generally known as paper- theorist-architect )did with students in Berlin,Germany 1988.

It is a collaboration drawing on the exposed Wall of an enormous concrete bunker,built during World War 2 that still stood next to the ruins of the Altes Banhof site in what was then West Berlin


Lebbeus Wood Studio,Berlin,1988





Drawing, The Thinking Hand

The film explores the ways in which drawings are expressions of an artist’s thoughts, created as initial ideas are worked through and resulting in studies for finished works or works in their own right. The film shows the various techniques and functions of drawings, from copying, studying, preparing,bearing witness, and personal statement.

Featuring contemporary artist Richard Serra.


for more to discover:


architecture with an anarchic comic side / just click here!


think out of the box


Ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında..

Vizyonda bir film var: Arrival. Filmin değindiği konular ve insana hissettirdikleri hakkında uzun makaleler yazılabilir, filmden çıktığım andan itibaren sayfaların arasında kayboldum, okudukça düşündüm, düşündükçe yazdım ama yazmaya başladıktan bir süre sonra hissettiğim yoğun duyguları anlatmaya kelimelerin yetmediğini fark edip, yazdıkça sildim ve sildikçe hep tekrar tekrar düşüncelerin arasında buldum kendimi, en son bembeyaz bir sayfa kaldı önümde. Sonra filmin müziğini açtım ve o beyaz sayfaya tekrar yazmaya başladım…

Diyebilirim ki sana, bu sadece bir “uzaylı” filmi değil, hatta bu sadece bir film değil. Sinema, tam da bu yüzden çok güzel değil midir zaten. Filmden çıktığın andan itibaren bir sürü ütopik düşünceyi ardı ardına yaşayacaksın: Zamanı, başlangıçları ve sonları, yabancılara duyduğumuz öfkeyi, dilin önemini, kadınlığı, kendi yaralarını düşüneceksin. Ama belki de sadece “güzeldi, değişik bir filmdi” diyeceksin. Gündelik hayatın rutinine sıkışmış, kapitalizmin bize taktırdığı at gözlükleriyle zamanı çizgisel bir şekilde koşarak yaşıyor ve kendine – içine hiç bakmıyorsan evet büyük ihtimalle böyle diyeceksin.

“Ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında.” -Ahmet Hamdi Tanpınar

Zaman nedir?

Dünyanın kendi ekseni etrafında bir günde dönüşü ve bu dönüşün sabit aralıklarla tekrarlanışı ve bunları önceki ve sonraki dönüş olarak niteleme ihtiyacı dün ve bugünü ve bir sonraki dönüşün getireceği yarını oluşturur. Bu dönüşler birikir birikir ve 365 kere tekrarlanır. 366. dönüşte ise dünya ilk dönmeye başladığı noktaya gelir ve dönüş sıfırlanır tekrar birinci dönüşe geçer. Bizler bunu bir yıl geçmiş olarak tarihlendiririz. Kolay değil, dönüp duran dünya aynı noktaya gelip tekrar 365 günlük yörüngedeki yolunu tamamlayacaktır. Bu tekrarlanışlar insan için bir zarureti gerektirir ve geçip giden süre, aralıklarla işaretlenmeye başlanır. Bu insanın pratik hayatında işlerini kolaylaştırmak için bir zorunluluktur. Fakat bunun ötesinde insan zihni de akan, değişen şeylerin farkındadır. Yani dünyanın döndüğünün bilinmediği zamanlarda da güneşin doğuşu yeni bir günün başlangıcını, güneşin batışı ise günün bitimini insana anlatır. İnsan zihnindeki aydınlık ve karanlık imgesi başlangıç ve bitişle örtüşmektedir. Dolayısıyla her yeni gün, yani aydınlık yani başlangıç karanlığa giden bir süreyi bize anlatır. Zaman aslında insan için başlayan ve biten ve sonra tekrar başlayan bir sürenin diğer adı olmuştur. İşte bitip tükenmeyen ve her gün yeni baştan başlayan gün, zamanın döngüselliğini ve asla tükenmeden devam edeceği düşüncesini doğurmuştur. Bu düşüncede bir başlangıç ve bir son yoktur. Yine zamanın, göksel hareketlerin bir sonucu olduğunun düşünülmesi de döngüsel hareket için zemin hazırlar. Antikçağ’dan beri gökyüzü incelemelerinde bulunan birçok filozof, gezegenlerin döngüsel hareketinden ve en dış halka ile en içteki halkanın farklı hızlarda yörüngelerini çizmeleri sonucu gün ve yılların oluşumundan, zamanın da döngüsel bir karakterde olması gerektiği sonucuna ulaşmışlardır. Bu hareketin, hareketler içinde en mükemmel hareket olduğu da ifade edilmiştir çünkü döngüsellik demek aslında sonsuzluğa vurgu yapmak demektir. Başlangıç ve son, bu anlayışta zaman için geçerli değildir. Bu yüzden Antikçağ’da zamanın diğer adı Aion (sonsuzluk) tur…

Medeniyet ise çizgisel zaman üzerine inşa edilmiştir. Özellikle kapitalist düzen; hayatın rutini bize tüm bunları unutturur, öyle ki artık güneş bile doğmadan işe gitmek için kalkan insanoğlu güneşin doğuşunu gör(e)mez ve aynı şekilde dört duvar arasında çalışıp giderken güneş batar ve biz karanlığın başlangıcını kaçırırız böylece çizgisel zaman anlayışı iyice meşrulaşır, içselleştirilir. Kol saatleri bize yetmez olur, her yerden karşımıza bize çizgisel zamanı hatırlatan bir şeyler çıkar, bazen bir duvar saati olur bu, bazen dededen yadigar unutulmuş mekanlarda gün görmemiş çekmecelerde saklanan bir cep saati. Tüm bu saatler; irilisi, ufaklısı, moderni, antikası, dijitali demeden hepsi de tek bir hakikate vurgu yapar: “Zamana hapsolan insanoğluna.” Kapitalist düzen bağımlı kılar insanı zamana ve mekana…

Bizler yaralarımızın iyileşmesini zamana bağlar ve zamanın her şeyin ilacı olduğuna inanmayı tercih ederiz. Oysa ki, “Zamana bırak” diye duyduğunuz teselliler zaman aşımı diye bir şeyden medet umanların uydurduğu bir yalandan ibarettir. Bir yanılsamadır… İnsan dinamik bir varlıktır, bu onun hem zaafı hem de yeteneği sayılabilir. Her gün sorgulamadan yaşadığımız ve inandığımız doğrusal zaman geçtikçe eski sıkıntıların yerini yenisi alır ve meşguliyetler değişir. Acısını çekmeye değer bulduğumuz imtihanlar yer değiştirebilir. Bütün denklem bunun üzerine kurulmuştur, insan algısı hangi acıyı ön sıralara yerleştirirse onun ıstırabı duyulur yani zamanın değil, algılarımızın değişmesi bizi kurtarır…

Kendimizi ve hayatı algılayışımız her an değişir, insan her geçen saniyeyle birlikte bir önceki halinden, kendinden uzaklaşır, farklılaşır… ama bazen, bazı şeyler algılarımızı bir anda olduğu yerden çok başka bir boyuta taşır. Bunda en etkili olan şey trajedilerdir, daha sonra aşk (ki bu da bir trajedidir) ve belki de sanat gelir; sinema gelir…

Hayatın rutininde hapsolmuş insanoğlu için zamansızlığı kavramak gerçekten zordur, bu nedenle de zamansızlık kavramı açıklanırken doğrusal bir zaman algısının yerine dairesel bir zaman algısı anlatılmaya çalışılır. Carl Gustav Jung buna: “yaşam / ölüm / yaşam döngüsü” der… Bunu araştırmaya başladığınızda ise kendinizi rüyaların dünyasında bulursunuz… Bilinçaltında zaman yoktur.  Bilinçaltınıza engelsiz temas edebildiğimiz anlar olan rüyalarınızı düşünün -ölmüş yakınlar yanıbaşımızda olabilir ya da çok özlediğimiz insanlar- her şey geçmiş veya gelecekteymiş gibi olabilir, kendimizi eş zamanlı olarak, var olduklarımızla ve yitirdiklerimizle aynı zaman dilimini paylaşıyor gibi görebiliriz…

Yeni bir iletişim olanağı, ne güzel… ütopya gibi.

Rüyada görmek içselleştirmektir…

Kaybı ya da kazanılmayanı, başka bir zamanda yeniden yakalamak yada bulmak…

Tüm bunlardan sonra, belki de biraz Aristoteles’e kulak vermeliyiz. O der ki: “Geçmiş ve gelecek zaman (bunlar zamanın birer modu olmayıp, onun parçalarıdırlar) sağlam bir yapıya sahip değildir. Bu anlamda zaman aslında varolmayan parçalardan müteşekkil gözükmektedir ve durum böyle olduğunda varlıktan elde edilen bir kavram gibi durmamaktadır.” Aristoteles’in zaman anlayışının temel noktasını şimdi (nun) kavramı oluşturur. Şimdi, zamanın özünü anlamada anahtar role sahiptir. Şimdi’nin en önemli fonksiyonu, parçalardan oluşan zamanın sınırını oluşturmasıdır. Şimdi, bir sınır olarak geçmiş zamanı gelecek zamandan ayırır. Şimdinin kendisi parçalanan zamanın sınırını oluştururken bizzat kendisi zamanın bir parçası değildir…

Ve ardından Zerdüş der ki: “Yaşadığınız hayatı sonsuzluk boyunca tekrar terkar yaşamak isteyip istemeyeceğinizi kendinize sorun.” Nietzsche’nin bize verdiği mesaja göre: “Hayatımızı o şekilde yaşamalıydık ki, aynı hayatı sonsuza dek yaşamak isteyelim…”


Zaman Kavramı Bağlamında  Platon-Aristotales Karşılaştırması Arslan Topakkaya

Zaman Üzerine Metinler: Unutmanın Doğası ve Döngüsel Zaman

How to recognize a dystopia

The genre of dystopia – the ‘not good place’– has captured the imaginations of artists and audiences alike for centuries. But why do we bother with all this pessimism? Alex Gendler explains how dystopias act as cautionary tales – not about some particular government or technology, but the very idea that humanity can be molded into an ideal shape.

Lesson by Alex Gendler, animation by TED-Ed.


View full lesson:…

What if?


The last funeral took place over 50 years ago. Ever since, everyone left the dead to rot, out in the open. I can not remember why though…

The base of the city had no windows, and the doors had been walled decades ago. That way the unpleasant views and smells of the peasants couldn´t reach us.

The more powerful you were, the higher you could live in the city. The higher you lived, more the windows you got… For some reason, everyone wanted to go higher and higher. Never being happy with where they lived.

I guess it was the shadow of the upper floors.

Maybe it was the better view.

I lived my entire life for this moment. Now I am on the highest level.

It is so lonely here and there is no way to climb down. The city was built this way.

I look out of my windows. I see people at the bottom. I´m certain.

It is so lonely. Maybe if I jump I can get to them.

I´m falling.

A smell hits me. It is so disturbing…

Getting closer to the people now… only to see the rotting bodies of the residents of the top floor.


Connection of the words.

Connection of the  words

Which words can define the terms  of Utopia and Dystopia? Which of them could be connected or totaly separated? Is hierarchy  defined with distances between each nodes even if they are connected or not?

A Map to Utopia


%d blogcu bunu beğendi: